My

Kim jesteśmy?

Każdy z nas wszedł na drogę powołania zakonnego jakiś czas temu. Niektórzy skończyli studia, inni porzucili swoje dotychczasowe plany na życie. Pracowaliśmy w Polsce i za granicą. Mieliśmy wielu przyjaciół, realizowaliśmy swoje pasje. Nasze powołanie rodziło się nie tylko w parafiach, w których posługują saletyni, ale również poprzez – wydawać by się mogło – „przypadki”, kiedy to po raz pierwszy usłyszeliśmy o Pięknej Pani z La Salette…

Posiłek na refektarzu
Posiłek na refektarzu

Nasze drogi się zeszły, ponieważ słowa Matki Bożej w La Salette głęboko odcisnęły się sercach każdego z nas, a Ewangelia przemieniła nasze życie. To MY – młodzi saletyni! Pełni miłości do Matki Bożej i zapału, by głosić Chrystusa. Chcemy tak jak Melania i Maksymin, świadkowie zjawienia Maryi, z prostotą serca wiernie trwać przy Matce Bożej i przekazywać światu Jej orędzie.


Studia, seminarium

Zasadniczą część naszej formacji spędzamy w Krakowie. Przygoda na drodze życia zakonnego zaczyna się jednak nieco wcześniej. Pierwszym etapem na drodze formacji jest postulat, który trwa rok. Następnym etapem jest nowicjat, gdzie po 12 kano­nicznych miesiącach wytężonej pracy nad sobą składamy pierwsze śluby zakonne i przyj­mujemy strój zakonny – sutannę i pas. Później, przez 6 kolejnych lat studiujemy na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II.

Nasze seminarium mieści się niedaleko Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagie­wnikach, dlatego każdego dnia dojeżdżamy tramwajem na uczelnię. Najczęściej można nas spotkać w „ósemce”. Zanim rzucimy się w wir teologii, musimy przebrnąć przez filozofię. Nie dla każdego jest to łatwa przeprawa. Przez pierwsze dwa lata zmagamy się z historią filozofii, łaciną, greką, śpiewem kościelnym. Im bliżej święceń kapłańskich, tym więcej przedmiotów teologicznych – zagłębiamy się w teologię fundamentalną, moralną, duchowości, bioetykę, mamy ćwiczenia ze spowiednictwa, przygotowujemy się do głoszenia Słowa Bożego.

Modlitwa w kaplicy
Liturgia godzin w kaplicy seminaryjnej

Oprócz codziennej nauki rozwijamy w sobie głębokie życie duchowe. Nasza relacja z Panem rozwija się przez codzienną Eucharystię, Liturgię Godzin, modlitwę Słowem Bożym, różaniec. Raz w miesiącu przeżywamy dzień skupienia, dwa razy do roku rekolekcje – zimą, w przerwie semestralnej i jesienią, przed odnowieniem ślubów zakonnych. Na drodze powołania towarzyszą nam nasi przełożeni – ks. Rektor, który czuwa nad przebiegiem formacji, ks. Prefekt, dbający o organizację naszego codziennego życia w seminarium, Ojciec Duchowny, który pomaga nam wzrastać w wierze oraz ks. Ekonom, zarządzający finansami.


Wędrówka po górach
Wspólnotowy wypad w góry

Czas wolny

Mamy wiele pomysłów na spędzanie wolnego czasu w seminarium. To zależy od naszych pasji. Wśród nas są muzycy, sportowcy, pakerzy, plastycy, majsterkowicze. Dwa razy w tygodniu oglądamy film, w każdą sobotę gramy w piłkę na sali sportowej. Kilka razy w roku organizujemy wspólny wypad w góry. Ważnym elementem naszego życia jest wspólnota, dlatego wiele rzeczy robimy razem. Pomaga nam to w zawiązywaniu prawdziwych więzów braterskich.


Pan jest dobry

Dlaczego Bóg wybrał akurat nas? To jakaś przedziwna tajemnica Jego dobroci. Patrząc po ludzku, nikt z nas nie powinien się znaleźć w tym miejscu. Tyle wad, grzechów, słabości… A jed­nak On nas tu trzyma, chce nas mieć w tym miejscu. Sam przygotowuje nas do tej niesamo­witej roli w Kościele. Swoją łaską przemienia nasze życie każdego dnia. Dobry Boże, bądź uwielbiony!

kl. Piotr Sofij MS